De Wervelwind naar Griekenland zeilen, mei t/m augustus 2021

Het plan ...

...

...

...

...

De kortste route vanuit Muiden naar Athene is zo'n 2880 nm (rood op het kleine kaartje), de geschetste langere / avontuurlijkere route (groen op het kleine kaartje) is ongeveer 4000 nm.

Ter vergelijking: In 2012 hebben de broertjes ongeveer 5000nm gevaren om op Sint Maarten te komen (korste route ongeveer 3800 nm).

Naar Griekenland is dus ongeveer 75% van de reis naar de Carib, qua totale afstand zeilen.

De laatste loodjes zijn het zwaarst

Koningsdag 2021: schuren aan de boot...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

De laatste week van april hebben we de antifoling en schroefas gedaan op de kant in Muiderzand.

Maandag 3 mei ging de Wervelwind te water en zijn we "verhuisd", de vakantie is begonnen. Woensdag zijn Louise en Pjotr aangesloten en hebben we tussen de buien (dikke hagel ook) door de giek geschilderd en de laatste dingen, zoals electronica en kussens voor de tweepersoonsbedden, gedaan. De eerste twee weken van mei was vooral nog klussen, (in)ruimen en van de regen in Almere genieten.... En afscheid nemen van vrienden :-)

...

...

...

...

Testronde op Markermeer

Woensdag de 12e een testrondje op het Markermeer met o.a. twee keer MOB oefenen en terug naar de thuishaven: de Koninklijke Nederlandse Zeil & Roei Vereniging te Muiden. Daar eindelijk weer eens op een terras genoten van het zonnetje genoten.

De, ooit eind april geplande, borrel met colega's hebben we met DAS team in klein gezelschap gedaan en natuurlijk moest er eentje de mast in...

...

...

Volgende dag de reddingsvesten "the hard way getest", wel in wetsuit :-)

...

...

...

...

...

...

...

...

Naar de zee: Muiden - Scheveningen

Zaterdag 15 mei konden we vertrekken: zout onder de kiel!

...

...

...

...

Afscheid in IJmuiden

Afscheid van (groot)ouders in Ijmuiden

Bij de laatste sluis naar zee, in IJmuiden, werden we natuurlijk opgewacht door mijn ouders voor een laatste afscheid. Laatste spullen laden / lossen en toen hebben wij de Wervelwind van mijn vader mee gekregen.

...

...

De eerste tocht: Scheveningen - Cherbourgh

ToDo

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

...

Cherbourgh naar Brest, het laatste stuk vóór Biscaie en Zuid-Europa

Dinsdag 25 mei: op naar Brest

Tegen middernacht trekt een laatste depressie met bijbehorend warmtefront over de kanaaleilanden en komt er weer waarmee we prettig naar Brest, of zelfs Spanje, kunnen varen. Dus de laatste dingen op de boot in orde gemaakt en verse groente en vlees gekocht om 's avonds te vertrekken.

Vanaf 's middags houden we de windrichting, -snelheid en de luchtdruk (ja, we hebben een barometer) in de gaten, zodat we merken wanneer de depressie voorbij is; qua stromingen (die met het huidige springtij tot meer dan 3kt zijn op sommige stukken van onze route) kunnen we het beste om 23:00lt (local time) vertrekken.

Na het extra late avondeten en het verdelen van de (nacht)wachten lijkt de wind te gaan ruimen en vlak voor de werkelijke "omslag" gooien we om 3 minuten voor middernacht de trossen los. Janneke en Louise liggen dan al lekker te slapen en Pjotr en RJ staan in de regen aan dek.

De haven van Cherbourg is héél groot en het is vanuit de jachthaven eerst een mijl door de binnenste haven varen en daarna nog zo'n 3 mijl door de 'buitenhaven' voordat we op de oceaan zijn. Maar voordat we de zeilen willen gaan hijsen (in de 'buitenhaven') heeft de autopilot al tien keer een "rudder responce failure alert" gegeven. Daarom besluiten we de tocht toch nog even uit te stellen en een half uur na vertrek trekken we aan dezelfde kade als waarvan we vertrokken een biertje open: morgen autopilot fixen...

Vakantie in Cherbourg

Dan maar eens chillen in Cherbourg

De mensen en de mentaliteit in Cherbourg is prima en de volgende dag hebben we na twee telefoontjes al een "een mannetje" dat ons wilt helpen met de autopilot. Na wat testen en rondbellen komen we tot de conclusie dat de sensoren en computer van de autopilot goed werken, maar dat de stuurmotor (een electrische discdrive-motor met gearbox en magnetische koppeling) door slijtage vermoedelijk het probleem is. Vervangen is een dure aangelegenheid en een nieuwe motor zou op z'n vroegst over twee weken pas in Cherbourg kunnen zijn, maar misschien is het probleem ook al verholpen als we de electrische koppeling zelf services met een reparatiesetje. De Nederlandse dealer van de stuurmotor helpt ons erg goed met advies en regelt dat de fabriek in Denemarken het reparatiesetje naar Cherbourg opstuurd. Dit kan helaas pas maandag opgestuurd worden en hoeven wij dus niet voor woensdag te verwachten...

Dus we kunnen verder, zonder autopilot, of wachten in Cherbourg.

We hebben alle vier uitgekeken naar de tocht richting Brest, om misschien in mei nog aan Biscaie te beginnen en balen eigenlijk best wel van de situatie. Maar zonder autopilot 's nachts zeilen zien we niet zo zitten; misschien na wat oefening, maar nu nog niet.

Om het vakantiegevoel na alle kluswerkzaamheden, we hebben nog véél maar kleine klusjes in Cherbourg gedaan terwijl we op beter weer aan het wachten waren, en een beetje te genieten van het (eerste) lekkere weer van onze reis nemen we na het regelen van de benodigde onderdelen de rest van de dag vrij. We huren een auto en gaan lekker de toerist uithangen in het Airborne Museum in ..... en daarna lekker op de rotsen van ..... klouteren. Uiteindelijk vertrekken we na de 'moules et frites' en het verstrijken van de avondklok terug naar de boot met onze huurauto.

...

...

...

...

Zonder autopilot verder

De volgende dag, vrijdag 28 mei, zijn we zonder autopilot naar St Helier op Jersey gevaren. Er was weinig wind, maar we hebben 's middag wel nog een paar uurtjes met de kleine spinaker kunnen varen; in het zonnetje, met een biertje op het achterdek. Jammer van de autopilot, maar (eindelijk) lekker zeilen met beter weer.

In St Helier een warm onthaal... Vanwege de Covid hebben we de haven NIET gebeld voor informatie of een plekje (want dan zouden ze ons kunnen vertellen dat we niet welkom zijn), maar proberen we het gewoon. De dag ervoor en ook tijdens de tocht (ja, we zijn dichtbij de kust genoeg voor internet) hebben we de situatie op Jersey nog wel gechecked, maar deze is letterlijk "over-night" gewijzigd: eerst was het alleen testen, maar nu is het toch weer carantaine. Nou dat warme onthaal op de VHF: "You can beth on the quanrentine ponton in the north of the harber; there's NO facilities, no water, no electricite, no toilet. You CANNOT leave your boat, you can only go on to the ponton to do youre ropes!" Nou, veel meer hadden we niet nodig; omdat wij alleen wilde overnachten (zonder de hele nacht te hoeven sturen) dus ik antwoord: "OK, that's fine for us".

Op het ponton van max 40 meter, dat niet vast zit aan de kade, ligt nog één andere boot; de NothAbouth (www.northabouth......) met Franse studenten / onderzoekers / reizigers die onderweg naar Engelenad zijn en hier, aan dit ponton, tien dagen in carantaine gaan (zonder facilities) om Jersey en hopelijk daarna Engeland in te kunnen. Helaas mogen ze ons dus niet eens helpen met onze lijnen (en we worden per CCTV in de gaten gehouden), dus een feest wordt het niet.

...

...

Terug naar Frankrijk...

Zaterdag vluchten we weer terug naar Frankrijk en verlaten dit gastvrije eiland nog voor ons ontbijt.

We twijvelen nog over St Malo of Paimpon, allebij zo'n 50 nm varen... Maar van St Malo naar Paimpon is ook zo'n 50 nm en omdat nog een dikke 3000 nm voor de boeg hebben besluiten we toch een beetje in "de richting van Griekenland te varen": Paimpon it is.

Maar iets met getijden: het wordt laag water als we de kust van Frankrijk bereiken en tegen die tijd kunnen we de aanloop van de haven van Paimpon wandelen, want water is er dan niet meer. Dus we gaan naar Lezardrieux (naast Paimpon), waar we een aangename stroom mee de rivier / delta / "flord" in hebben na het lage water.

We hebben een heerlijk zonnetje en een windje in de rug, maar net te weinig om (op tijd, iets met getijden) naar Frankrijk te zeilen; dus we hebben de hele dag gemotorsailed. Als de zon lager begint te staan varen we de rivier / aanloop / dela van Lezardrieux in: het is echt prachtig! Het lijkt wel een fjord! Met rotsen, bootjes, veel bos en schattige huisjes; ik wist niet dat je dit in Bretangne hebt.

Bij de haven staat een dikke 2 kt stroming (mee) en we kunnen als een kolibrie "hoeveren" in het water (tegen de stroom in) en worden door een Fransmn uitgenodigd om langszij te komen bij zijn boot (die er dan al erg gezellig uitziet). Best spannend om met een dikke 2 kt stroming langszij te gaan bij een schip, da's net zoiets als twee boten varend aan elkaar te knopen (en zes uur later staat de stroom de andere kant op), maar uiteindelijk is het echt super-chill "hoeveren" en "plak" je door door de "snelheid" ongeveer vast aan de nieuwe buurman.

...

...

...

...

En we krijgen gelijk een Frans / Bretangenes onthaal: tot diep in de avond drinken we wijn, rum en wiskey met onze nieuwe Franse vrienden: met tien man op anderhalve decimeter; Nederland en Corona zijn héél ver weg :-)

Vakantie in Bretagne

Dan maar vakantie in Bretagne...

Na twee dagen varen (zonder autopilot) nemen we zondag weer een lekekr vakantiedagje in Lezardrieux én doen gelijk even 5 loodjes was. Navigeren op land blijkt voor de kapitein wel moeilijker dan op zee en na een uur in een rondje te hebben gelopen hangen we onze wandelpoging aan de wilgen... De nieuwe Franse buren hebben hun, licht ambitieuze, zeilplannen aangepast en stellen voor om samen met ons op maandag naar Roscoff te varen. Lekker vroeg (na een zware nacht) gaan we na een eerste zonnige vakantiedag tevreden slapen.

Lekker zeilen

Eigenlijk maakt het helemaal niet uit waar we (al) zijn :-)

...

...

...

...

Vanochtend gaat voor het eerst deze maand de wekker: we hebben toegezegd om om 9:00 te vertrekken naa Roscoff en onze nieuwe Franse vrienden sluiten aan... en we liggen langszij, dus moeten wel... Gelukkig blijkt alles met de Franse slag te gaan (zie foto): niet alleen blijkt de bakker niet open te zijn (zoals op de openingstijden toegezegd; bakker is niet open, maar het terras van het café wel), maar ook in de haven gaat alles lekker rustig en rond kwart voor tien vertrekken we met drie boten: De Maeva, de Franglaise en de Wervelwind: racingday!

...

...

...

...

...

...

We worden afgedroogd: de Frangaise doet voor spek en bonen mee en zou winnen door het aantal PK's aan diesel dat ze mee neemt, maar de compleet gerestaureede houden klassieke Maeva uit het eind van de jaren vijftig is gebouwd als racer en met een extra hoge mast en modern tuigage haalt ze met haar 11,5 meter dezelfde snelheden als wij; met de matige voordewindse koers van vandaag gaat ze zelf sneller dan wij. Maar dat maakt niet uit: na de eerste vingeroefeningen van de afgelopen dagen met de spinaker doen Pjotr, Louise en Janneke het vandaag zonder hulp / aanwijzingen. Nadat we de prachtige baai van Lezardrieux uit zijn zetten ze de spie op en proberen we ondanks de matige wind de kleinere Maeva bij te houden, maar pas in de middag als de wind is gekrompen en toegenomen tot een wat stevigere 18 kt beginnen we in te lopen. Het is echt heerlijk: in de volle zon, weinig last van golven, wind mee... fantastisch; een raceboot die we onderweg tegenkomen maakt foto's en het is volop genieten!

De eerder opgelopen achterstand beginnen we ook in te lopen nu de wind toeneemt, maar uiteindelijk moeten we (helaas) een ongunstige koers varen tijdens het strijken van de grote spie (zonder grootzeil met 18 kt wind, eerste keer voor Pjotr en Louise) dat we dit niet kunnen verzilveren. Maar dat maakt niet uit; in de haven, met een inmiddels niet geheel onbekend harde Franse getijden-stroming, Franse wijn en lekker lekker bijkletsen over de mooie zeildag.

Natuurlijk gaat er ook nog wat kapot: Jean z'n motor, van de Franglaise, houdt er tijdens het inparkeren mee op en ze raakt de kant en Wervelwind; maar géén schade, dus dit levert vooral opluchting, verwondering en gelach op.

En nu?

De verdere planning.

Ja, ik kan wel zeggen dat het avontuur echt begonnen is. En natuurlijk is het jammer / vervelend dat de autopilot-motor kapot is, maar de dagtochten hier in Bretagne zijn wel fantastisch. En voor ons, als crew, is het ook wel leerzaam.

...

...

...

...